Paul Buis (71) is vrijwilliger bij Leergaloos, een stichting die senioren aan scholen koppelt.

Waarom bent u vrijwilliger bij Leergaloos geworden?
Vroeger, in mijn werk als geestelijk verzorger in een Academisch Ziekenhuis, heb ik naast de hoop die de moderne geneeskunde kan bieden, ook veel gezien van de pijnlijke kant van het leven: teleurstelling, verdriet, de moeilijke confrontatie met onze kwetsbaarheid. Leergaloos biedt een mooie gelegenheid om nu bezig te zijn met een heel andere kant: kinderen in hun ontwikkeling. Het is ook fijn dat je als vrijwilliger wat kunt betekenen. Ik merk dat het ook door kinderen, hun ouders en leerkrachten gewaardeerd wordt. Maar ik krijg er meer voor terug dan waardering alleen: elke keer weer ga ik heel blij naar huis.

Leergaloos heeft onder meer als doel verbinding tussen generaties te stimuleren. Hoe ziet dat voor u eruit?
Het leuke is dat kinderen het geen enkel probleem vinden dat iemand die zo oud is als hun opa, een meester is op hun school en dat hij samenwerkt met hun jongere meester of juf. En na schooltijd kom ik geregeld kinderen tegen als ik met mijn hond door de wijk loop, soms ook met hun ouders. Dat zijn leuke ontmoetingen van drie generaties bij elkaar.

Toen na de tweede lockdown in 2020 om veiligheidsredenen de vrijwilligers nog niet de school in mochten, mailde een juf dat de kinderen me misten. Ze hadden allemaal een tekening voor me gemaakt en zijn die samen naar mijn huis komen brengen. Dat was een prachtig moment.